ఈ పిచుక గుణం కథ ఒక అందమైన పల్లెటూరిలో నివసించే ఒక అమాయకపు పిచుక గురించి. ఒకానొకప్పుడు ఆ ఊరి చివర ఒక పెద్ద మర్రి చెట్టు ఉండేది. దానిపై ఈ పిచుక గూడు కట్టుకుని నివసించేది. దానికి మనసులో ఎలాంటి కల్మషం లేదు, ప్రపంచం అంటే ఏమిటో కూడా తెలియదు. ప్రతిరోజూ ఉదయాన్నే లేచి, గింజల కోసం పొలాలకు వెళ్లి, సాయంత్రానికి తిరిగి గూటికి చేరేది.

అదే చెట్టుపై, కొంచెం దూరంగా, ఒక కాకుల గుంపు కూడా నివసించేది. అవి చాలా గడుసువి, అల్లరివి, మరియు స్వార్థపూరితమైనవి. అవి ఎప్పుడూ ఇతరుల గూళ్ళను పాడుచేయడం, దొరికిన ఆహారాన్ని దొంగిలించడం వంటివి చేసేవి. వాటి అల్లరికి చెట్టు మీద ఉన్న ఇతర పక్షులన్నీ దూరంగా ఉండేవి.

ఒక రోజు, ఒంటరిగా ఉన్న ఈ పిచుకతో ఆ కాకుల గుంపు పరిచయం పెంచుకుంది. “ఓ పిచుకా! నువ్వు చాలా మంచిదానివి, ఒంటరిగా ఎందుకు ఉంటున్నావు? మాతో స్నేహం చెయ్యి, మేమందరం కలిసి ఆడుకుందాం, ఆహారం సంపాదించుకుందాం. మాతో ఉంటే నీకు ఏ లోటూ ఉండదు,” అని ఆశ పెట్టాయి. అమాయకపు పిచుక వాటి మాయ మాటలను నిజమని నమ్మింది. ఆ కాకులతో దానికి స్నేహం అయ్యింది.

ఇది చూసిన చెట్టుపై ఉన్న పెద్ద చిలుక, పిచుకను పిలిచి చెప్పింది, “పిచుకా, నువ్వు చేస్తున్నది తప్పు. ఆ కాకులు మంచివి కావు. అవి దొంగలు, అల్లరి చిల్లర పనులు చేస్తాయి. వాటితో స్నేహం చేస్తే నీకు కూడా చెడ్డ పేరు వస్తుంది, ఏదో ఒక రోజు ఆపదలో చిక్కుకుంటావు. వాటితో స్నేహం చేయద్దు,” అని హితవు పలికింది.

కానీ ఆ పిచుక ఆ మాటలను వినలేదు. “లేదు లేదు, అవి నాతో చాలా ప్రేమగా ఉంటున్నాయి. మీరు అబద్ధం చెబుతున్నారు. అవి మంచివే,” అని వాదించి, కాకులతోనే తిరగడం కొనసాగించింది.

ఒక రోజు కాకుల గుంపు ఎటో వెళ్తూ పిచుకను కూడా తోడు రమ్మన్నాయి. “మేము ఒక అద్భుతమైన ప్రదేశానికి వెళ్తున్నాము, అక్కడ చాలా ఆహారం దొరుకుతుంది, నువ్వు కూడా రా!” అని పిలిచాయి. అమాయక పిచుక ఎక్కడకి, ఎందుకు అని కూడా ఒక్క మాట అడగకుండా, ఆ కాకులను గుడ్డిగా నమ్మి వాటితో వెళ్ళింది.

ఆ కాకులు నేరుగా ఊరి చివర ఉన్న ఒక జొన్న చేనుకు వెళ్ళాయి. ఆ పొలం ఆ ఊరి రైతు ఎంతో కష్టపడి పండించాడు. కంకులు బాగా పండి, కోతకు సిద్ధంగా ఉన్నాయి. కాకులు ఆ పొలంలో వాలి, గింజలు తినడం మొదలుపెట్టాయి. గింజలు తినడమే కాకుండా, కేవలం అల్లరి కోసం, ఆ మొక్కలన్నిటిని తమ ముక్కులతో, కాళ్ళతో తొక్కి నాశనం చేయసాగాయి.

ఈ దారుణాన్ని చూసి పిచుక భయపడిపోయింది. “అయ్యో! ఇది తప్పు. మనం కేవలం ఆహారం తినాలి కానీ, ఇలా పొలాన్ని నాశనం చేయకూడదు. ఇది ఆ రైతు పాపం,” అని వాటిని ఆపడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ కాకులు దాని మాట వినకుండా నవ్వాయి. పిచుక నిస్సహాయంగా, ఏమి చేయాలో తెలియక, ఆ పొలంలోనే అటూ ఇటూ గెంతుతూ వుంది.

ఇంతలో ఆ పొలం రైతులు, పక్షుల అలికిడి విని, పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చారు. తమ పొలం నాశనం కావడం చూసి వారికి విపరీతమైన కోపం వచ్చింది. చేతిలో ఒక పెద్ద కర్రతో ఆ పక్షులను కొట్టడం మొదలెట్టారు. కాకుల గుంపుకు ఇది అలవాటే. ప్రమాదాన్ని పసిగట్టగానే అవి “కావ్! కావ్!” మంటూ ఒక్కసారిగా తుర్రున ఎగిరిపోయాయి.

కానీ ఈ అమాయకపు పిచుకకు ఇలాంటి అనుభవం లేదు. భయంతో అది ఎగరలేకపోయింది, అక్కడే రైతులకు దొరికిపోయింది. ఒక రైతు దాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.

“బాబోయ్! బాబోయ్! నన్ను చంపకండి! నా తప్పేమీ లేదు, నేను అమాయకురాలిని. నేను ఏ మొక్కనూ పాడుచేయలేదు. ఆ కాకులే ఇదంతా చేశాయి. నన్ను వదిలేయండి!” అని పిచుక ఏడుస్తూ ప్రాధేయపడింది.

కానీ పంట నాశనం అయిన కోపంలో ఉన్న రైతులకు ఆ మాటలు వినబడలేదు. “నువ్వు కూడా ఆ దొంగ కాకుల గుంపులోనిదానివే! అందుకే వాటితో పాటే ఇక్కడికి వచ్చావు. నువ్వు ఏమి చేయకపోయినా, వాటితో కలిసి ఉండటమే నువ్వు చేసిన తప్పు,” అని పిచుక మాట నమ్మలేదు. దాని వైపు అసహ్యంగా చూసి, మరో రెండు దెబ్బలు వేసారు. పిచుక చేసిన తప్పుకు శిక్ష అనుభవించింది.